این که دارم خاطرات 17 خرداد رو مرور می کنم فاجعه است ؟ نیست ! چون با همه این که می بینم چقد وقتی نیستم دوسم دارین فکر تموم کردن هم مثل جرات نموم کردن میشه جزو چیزایی که ندارمشون ! نه به خاطر شماهایی که مسبب این حالین ، نه ! واسه اونی سهم کوچیکی تو حال بد من داره ولی نمی تونم  خودخواهی کنم در مقابلش !  شرمندگی خوبی داره لای تک تک کلمات گذشته که هم میتونه پشیمونم کنه هم تشویقم ! اینم مث هوس سیگار کشیدنه میاد و میره ولی عملی نمیشه دیگه ! من محکومم انگار به این دنیای درد آلودم... در کل بهونه خوبی برای  بیشتر اشک ریختنه !  بدنم درد میکنه از خستگی... دیشب اصلا نتونستم بخوابم و پریشبم نصفه و نیمه خوابیدم ! داغون به معنای واقعی ام ! حس می کنم همه سلولام درد می کنن !تهوع نذاشته از صب چیزی بخورم و سردرد امونمو بریده ، بغض گلمو چنگ میندازه و نفس کشیدنو سخت میکنه ، قلبمم طبق معمول عقب نمی مونه و بازیای خودشو در میاره ! بعد دو تا مسکن و سته تا آرامبخش بالاخره یکم پلکام سنگین شده ! دارم خودم خودمو شکنجه میدم ولی خوب میشم زود ! دلم می خواد همونجور که بخواب دنیا پلی میشه عمیقا بخوابم ، اگه واسه همیشه نمیشه کاش حداقل دو سه واحد مورفین بهم می زدن تا یه روز چیزی نفهمم ، زیادی حالم خوش نیست....!

این چند وقت نخونین اینجارو بهتره ، من باید بنویسم چون این دختر بچه ب یقرار درونم بهم ریخته و حسابی داغونه ، باید ارومش کنم و بخوابونمش .....