دیشب که امتحان شیمی داشتیم واسه امروز و می دونستیم حسابی سخته،
تا دو با ستاره ویدیو کال بودیم و داشتیم می خوندیم اما
خستگی اون و آشفتگی افکار من نذاشت ادامه دار باشه , دیشب فهمیدم این من داره منو
بیچاره می کنه ، ذهن من پره از اونایی که من تو ذهنشون ابدا پررنگ
نیستم ، خستم اما یه عمر خستگی هامو زندگی کردم و این از پا در
نمی یارتم، از وقتی خواستم قوی باشم حتی وقتی این جوری غمگینم
حس پوچی ندارم ، پوچی خیلی بده حالا معمولی غمگین می شم و سعی می کنم زود بهتر شم...
این روزا این جوری می گذره که دلگیرم از اونایی که دلتنگشونم چون قد
من دلشون تنگ نشده واسم یا شاید اصلا نشده! دیدین مثلا میخوای یه
مانتو بخری برات تنگه یکم چون ازش خوشت اومده هزار تا بهونه میاری
یا به خودت وعده میدی لاغر میشی و میخریش چون دوسش داری ؟
دوست داشتن یه سری آدماعم همینجوری عه ، گاهی یکی اونقدر عزیزه
که خودتو میزنی به اون راه ، بهونه و دلیل الکی میاری که حتما به خاطر
این که سرش شلوغه یادم نمی کنه و هزارتا چیز دیگه بعد قید خودتو
میزنی و سعی میکنی بیشتر نزدیک شی! عقلت قادر به درکش نیستا!
منطقت نمی فهمتش ولی قلبت چرا ! واسه همین خودتو گول میزنی
حماقته ولی میکنی این کارارو چون دوسش داری !!! اون غریبه است
باهات یا حتی اونقدر که تو دوسش داری دوست ندارع ولی یهو اومده
تو زندگیت و دلبستی بهش ، دیگه کاریشم نمیشه کرد! چون یِ وقتایی یه
غریبه می تونه بهترین آدم زندگیت بشه همون طور که بهترین آدم زندگیت
یه روزی برات یِ غریبه بشه.. گاهی وقتا حس میکنم من دل نازکم و رفتار
بقیه طبیعیه! شایدم این دل نازکیم واسه توقعی ای هست که موقع باور
آدما ازشون پیدا می کنم ، حالا به قول معروف در من کسی خاموش
می گرید ذهنم کسی هم نباشه می اونه ولی قلبم نه ، نامردی نمی کنه
سعیشو می کنه ولی درد می کشه ، عقلم بهش میگه با هرکسی مث خودش
باش که درد نکشی و اون میگه اون هرکسی نیست که اون همونه که من
دوسش دارم ! قلبم مسیر اشتباهی شاید بره ولی اشتباه کردن واسه
اونایی که دوستشون دارم قشنگه ! من امیدوارم فقط یه روزی شرمنده
نشم جلوی دلم واسه کنار نذاشتن بعضیاتون ، میترسم از اون روزی که
من مجبور شماز خودم معذرت بخوام ! این جور وقتا باید غمگین بود
چیزای شاد اینجور وقتا آدمو بیشتر غمگین می کنه ، دلم عمیقأ یه روزایی
سیگار می خواد ولی من قول دادم که دیگه نکشم خب ، به کی قول دادم؟
حقیقتا به خودم ، دلممی خواست اگه دوباره یه روزی منو کشف کردی
سیگاری نباشم! دلیل آوردن واسه نبودنتون مثل این می مونه من یه
مشت بزنم زیر فکتون و بعد که دهنتون پر خون شد دستتونو بگیرم و
بگم : دردت که نیومد ؟ دلم خونه و نمی فهمم چه طور نمی فهمین من
دلتنگتونم! همیشه بهم می گفت انتظار داشتن از آدما فقط باعث می شه
درد بکشی ، منم ازش انتظار نداشتم پیشم بمونه چون انتظار این که ترکم
کنه رو نداشتم!! اصلا این حمله رو خوب خوندین ؟ انتظار داشتن !! مث
توقع داشتن می مونه ولی انتظار از منتظر میاد مث این که من هیچوقت
منتظر اون روزی که از غم دست بکشم نمی موندم چون توقع این که اصلا
دچارش بشمو نداشته بودم! می فهمی چی میگم؟ من از نبودن آدما درسته
ناراحت می شم ولی چیزی که بیشتر ناراحتم میکنه احساس افسوسیه که
میگم خودم چرا اون همه بودم؟
یادتون باشه ولی بی توجهی اگه از قصد باشه خودش یه قتله !
این روزا زیادی واسه خودم غریبه شدم ...
اونقدر که دلم می خواد یقه خودمو بگیرم و ازش بپرسم مطمئنی خودتی
؟ بعد بهش بگم آنقدر احمق نباش دختر! ولی آخه چه سازی بزنم که دنیا
برقصه باهاش؟ من نمی خوام به ساز دنیا برقصم ولی به خدا سخته! من
فکرشم نمی کردم اون من این بشه !
دیشب که دراز کشیده بودم رو تخت آرزو کردم کاش غم از من فرار کنه و من از اون
اما انگار اونم مثل من کسی رو نداشت که بهش پناه ببره ، شایدم جایی رو نداشت
جز وجود من که کنارم دراز کشید...
سوالی که خیلی ذهنمو مشغول کرده اینه :
من که غصه هامو سر وقت می خورم پس چرا دردا تموم نمی شن ؟
براش جوابی ندارم و هیچی نمی دونم جز این که
اوج دلتنگی ، حسرت و غم درمورد من تو این یه جمله خلاصه میشه:
کاش دوستم داشت...!
