امروز شد یه سال

یه ساله که نیستی

باورم نمیشه یه سال بدون تو گذشت

و ده روز دیگه دومین عیدیه که کنارم نیستی

عیدی که برای من عزاس

یه ساله که دیگه پیدا کردنت سخت نیست 

تو خواب خوابی

توی قطعه و ردیف نمی دونم چند بهشت زهرا

نمی دونم چه جوری تونستم دووم بیارم

ولی آوردم هرچند سخت

بازم میارم

درد میکشم ولی

دووم میارم

دلم خیلی برات تنگ شده

خیلی بیشتر از خیلی

چه جوری فراموشت کنم ؟

چه جوری فراموش کنم تویی رو که کنارت قد کشیدم

تویی که کم از مادر نداشتی برام

تکیه گاه من

می دونم هرچقدرم من بی قراری کنم

چیزی عوض نمی شه

هیشکی جاتو نمی گیره برام

یک سال که هیچ

قرن ها می گذره انگار

من هنوز توی فکر اینم که همه اینا یه دروغه محضه

ولی هیچی عوض نمی شه

هرچی بیشتر می گذره بیشتر ازت دلگیر می شم

چطور دلت اومد منو تنها بذاری بی معرفت ؟

ولی من که مث تو بی معرفت نیستم

هیچوقت فراموشت نمی کنم

یه سال دلتنگی هامو کنار یه سنگ قبر می گذرونم

یه ساله که دردامو به تویی میگم که دیگه نیستی ولی میدونم میشنوی صدامو

در کمال ناباوری شاید دیگه کم کم داره باورم میشه نیستی

دارم نا امید می شم از برگشتنت

دیگه منتظر نیستم

ولی ایدت ، طنین صدات ، مهربونیت ، چهره قشنگت

همه و همه تو ذهنمه

یادت که می افتم دلم آتیش می گیره

کی بی رحم شدی  آخه ؟

دلم برای اون چشمای آبی قشنگت لک زده

تنها وجه اشتراکمون

که این روزا بد عذابم میده

مامان ایناعم دوست داشتن هاله

خیلی زیاد

بعد تو شکستن

شکستیم

من هنوز خیلی شبامو تو اتاق تو صب می کنم

با خاطره های تو

می دونم با حماقتی که کردی

چه قدر به کارای این دنیای ما احتیاج داری

شاید بابا عم اینو فهمید

که امروز سالگرد آنچنانی ای برگزار نکرد

و پولو به خیریه بخشید

راستی امروز معشوقه  عزیزت هم اومده بود دیدنت

اونم مثل من عذاب وجدان داره

اونم مث من کنار نیومده با نبودنت

کاش حداقل اونجا بشه وضعت خوب شه

نوشته روی سنگ قبرتو که میخونم دلم میسوزه برات

برای خودم

برای اون

برای هممون

برای حماقتت ، عاشق بودنت ، پرپر شدن جوونیت ،  برای  خاطره شعر مزخرفی که یادمه چه قدر مسخرت کردم که چرا توی دفتر شعرات نوشتی    یادمه گفتم مگه قراره بمیری که اینجوری میگی  و دقیقا دو سه هفته بعد دیگه تو نبودی  و همون شعر شد نوشته روی سنگ مزارت :

آبی تر از آنم که بیرنگ بمیرم

از شیشه نبودم که با سنگ بمیرم

من آمده بودم که تا مرز رسیدن

همراه تو فرسنگ به فرسنگ بمیرم

تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبم

شاید که خدا خواست که دلتنگ بمیرم ......

مزخرفه همه چیز بدون تو

مزخرفه سکوت این خونه

مزخرفه حال بد هممون

دلم پر میکشه برای یه بار دیگه دیدنت

ولی قرارمون بمونه برای اون دنیا

وقتی دیگه عذاب نمی کشی

من به مهربونی اون بالایی اعتماد دارم

منتظر می مونم تا اون روز

تا دیدار دوبارمون

شاید همین فردا بود

شاید همین فردا همه بالا سر بدن من گریه کنن

شاید امشب دیگه به صبح نرسید

خدارو چه دیدی؟