بعضی وقتا نیاز نیست به چیزای غم انگیز فکر کنی یا غمناک باشی از اتفاقی. بعضی وقتا غم تورو به یه موج سواری اروم توی امواج خودش میبره. اروم اروم ،سرعتی احساس نمیشه،اما به خودت میای و میبنی تو اعماق غمگین ترین آبی دنیا قرار داری. شاید به خاطر اینکه زیر پوسته ی زندگی از غمه. شاید برای همینه که شادی حس خوبی داره،اما صدای غمناک عود همه وجودت رو بیدار میکنه و تورو توی خودت گم میکنه. زیر پوسته ای که همه روزه همه مردم دنیا روش راه میرن،غم در جریانه،شاید زیر پوسته غم،حقیقت جا خوش کرده باشه،اما پوسته غم عمیق و شعله وره. شاید کسایی که با غم همیشگی دنیا،اشنان و زیر همه احساساتشون، پوچی رو احساس میکنن بهتر دنیارو فهمیدن. شایدم معدود ادم هایی تونستن از عمق مواج غم هم پایین تر برن و به حقیقت برسن. اونا همیشه آرومن....!
من یه آبی غمگین نسبتا آرومم!
