چند روز پیش یکی از فولدرای قدیمی مو باز کردم که همش پر بود از آهنگای مرتضی پاشایی 

گوششون که دادم خیلی دلم گرفت ! 

انقدر که کل این چند روز که قفی بودم رو آهنگاش تا به خودم می اومدم صورتم خیس بود...

یادمه پنج سال پیش بود ، اوایل سال 93 که من کلا 11 سالم بیشتر نبود و به واسطه خاله و شوهرخالم 

که دعوت شده بودن کنسرت من و مامان و هاله ام باهاشون رفتیم کنسرت مرتضی پاشایی !

اون موقع اوج مریضیش بود 

ولی هم چنان با انرژی کنسرت میذاشت و اجرا می رفت 

خیلی آدم مردمی ای بود و حتی اکه حالش بد بود بازم با خوش رویی جواب می داد 

یادمه اون موقع جاده یه طرفه از نگاه مردم توی موسیقی ما تندیس محبوب ترین آهنگو گرفته بود 

گفت این آهنگو بیشتر از بقیه دوست داره !

اون لحظاتی که بدون آهنگ اولشو یکم خوند بغض و لحنی که داشت دل آدمو می لرزوند 

بعدم که اجرا با موزیک شروع شد یه جوری از اعماق وجودش می خوند

انگار اجرای آخرشه و دیگه نمی خونه

همینجوری ام شد 

اون آخرین اجراش بود ، سالن میلاد ! 

دیگه نرسید حتی آلبومی که وعده شو داده بود پخش کنه !

موقع اجرا وقتی با استایل کلاه و عینکش اومد رو استیج 

 وقتی اون تیکه میدونی ، حالم این روزا بدتر از همه است و یه جوری وقتی می خوند غم تو صداش 

موج می زد دلت می خواست همون جا بزنی زیر گریه !

باهمه اینا روحیش انقدری خوب بود اصلا نمی ذاشت بقیه حس کنه حالش بده 

ازش می پرسیدن چه خبر می گفت سلامتی...

دوست نداشت هیچکس بد حال ببینتش !

یادمه حتی یه جا حالش بد شد ولی ابدا بروز نداد ، انقدررر نامحسوس بود که اگه مامان نمی گفت 

به خاله من نمی فهمیدم ! تازه ما چون وی آی پی نشسته بودیم متوجه شدیم !

جدای این که چقدرررررررررر زیاد با آهنگاش خاطره دارم 

وقتی فوت کرد خیلی دلم سوخت ، خیلی زیاد ! به قول معروف حیف بود واسه خاک !

اما وقتی فوت کرد همه ازش به خوبی یاد می کردن ، به عنوان یه آدم محبوب  قوی ، یه الگو 

مرگ دردناکی داشت ولی قوی فوت کرد ! 

و این مهم ترین چیز بود توی وجودش ! 

کلی به این قوی بودنه فک کردم ، به این جنگیدنه و مهم ترین چیز برام اینه ا لان بجنگم واسه لحظه

به لحظه زندگیم ! که حتی اگه مرگ پر دردی داشتمم همه تلاشمو کرده باشم !

اینجوری  مردن ام خودش یه افتخاره چون تسلیم نشدی ! 

پ.ن : یه فاتحه براش بخونین :(