من می نویسم

^دارم گریه می کنم^

اما تو نمی دانی من چگونه گریه می کنم

اما تو نمی دانی چه می شود که گریه کردن یک آدم به یک جمله خبری تبدیل می شود

انگار بخواهد بگوید دست هایم بالاست

تسلیم شده ام

بگذار تمام شود

من را نگاه کن !

من دارم گریه می کنم

من می نویسم

دارم گریه می کنم

و تو برای دوفعلی بودن جمله کوتاهم  دلت نمی سوزد

دلت برای گریه ای که نمی دانی چگونه رخ می دهد نمی سوزد

دلت برای من نمی سوزد

نمی دانی پاهایم را توی شکمم جمع کرده ام

و گوشه اتاق کز کرده ام

تو دلت نمی سوزد برای چشم هایم

من می نویسم دارم گریه می کنم

و جوری زیر گریه می زنم

که انگار آخرین بار است

انگار آخرین فرصت گریه کردن است

انگار باید این مایع تلخی که توی گلویم می دود  بری همیشه تمام می شود

و انگار بغض خفه کننده توی گلویم امشب مرا می کشد

من گریه می کنم و نمی دانی

گفتن دارم گریه می کنم چه قدررر غصه دار است

که هیچکس بعد گفتن این حرف دیگر نمی تواند جلوی اویی که می خواهد درآید

نمی تواند روی پاهایش بایستد

نمی تواند خنده های بلند بزند و

صدایش نلرزیده باشد

نمی تواند دست هایش را بدهد

بدون آنکه از پا پس کشیدن نترسیده باشد

دارم گریه می کنم جمله خطرناکی است

تو دست هایت را به نشانه اعتراف روی دکمه های کیبورد می بری و اعتراف می کنی

بعد از آن آدم ها حق دارند رفته باشند

حق دارند که خودشان را از زیر مسئولیت گریه های تو فراری دهند

حق دارند نگرانت نباشند

حق دارند رد اشک را نبینند

من می نویسم دارم گریه می کنم

اما تو نمی دانی چطور ؟

نمی دانی اشک هایم کجا پرت می شوند

تو دلت نمی سوزد برای چشم هایم

من می نویسم دارم گریه می کنم

و بعد از آن

چشم هایی دارم که از دست داده ام ....